.png)
Onze gebouwen bevatten enorme hoeveelheden waardevolle materialen. Maar om deze na een verbouwing of sloop daadwerkelijk te kunnen hergebruiken, is meer nodig dan alleen goede bedoelingen. Doorslaggevend is informatie over welke materialen waar en in welke kwaliteit aanwezig zijn, hoe ze gescheiden kunnen worden en waar ze vervolgens weer ingezet kunnen worden.
Dat is precies waar gebouwmateriaalregisters en materiaalpaspoorten om de hoek komen kijken. Ze creëren transparantie over de aanwezige grondstoffen in de bestaande bouw en vormen daarmee een belangrijke basis voor urban mining en toekomstige materiaalkringlopen.
Hoe dit er in de praktijk uit kan zien, laat onder andere het gebouwmateriaalregister van de stad München zien, dat EPEA samen met Madaster heeft ontwikkeld. In het pilotgebied Feldmoching-Hasenbergl werden ongeveer 7.500 gebouwen onderzocht. Daarbij werden onder meer meer dan 4,4 miljoen ton beton en ruim 200.000 ton metalen in de bestaande gebouwenvoorraad geïdentificeerd.
Een ander voorbeeld is de LOOP Markt in Haimhausen van Ratisbona Handelsimmobilien. Meer dan 250 producten werden daar geanalyseerd op hun bestanddelen. Een gebouwmateriaalpaspoort documenteert bovendien de gebruikte materialen, de demontabiliteit ervan en het potentieel voor later hergebruik.
Maar transparantie alleen is niet genoeg. Om van aanwezige materialen daadwerkelijk secundaire grondstoffen voor nieuwe bouwprojecten te maken, zijn passende structuren nodig: regionale centra voor secundaire grondstoffen, geschikte logistieke concepten en gestandaardiseerde processen voor hergebruik en sloop.
Hoe een dergelijke infrastructuur eruit kan zien en welke rol de bouwsector speelt in de Europese grondstoffentransitie, leggen Peter Mösle en Marcel Özer uit in het huidige artikel van de Börsen-Zeitung.
Het volledige artikel „Ressourcenwende braucht funktionierende Infrastruktur“ is te vinden in de Börsen-Zeitung.